Dinsdagavond, ergens rond de klok van 10. In Aalst vloeien tranen. Tranen omdat hun carnaval er zo goed als opzit. Nog één nacht alles geven.Nog één nacht dansen, zingen, springen. Nog een laatste Safir en dan naar huis strompelen. Moe gedanst, moe gefeest. Maar voor de Aalstenaar zijn bed opzoekt even nog een tussenstop maken want om een uur of 9 kan je op woensdagmorgen nog even op visite bij de burgemeester. Traditiegetrouw kunnen de “overlevenden” in het statige stadhuis terecht voor een stevig ontbijt. Ik zag de beelden op tv, de burgemeester die luidkeels meedanst en zingt in de raadzaal van het stadhuis. Ik zie ze het bij ons in Halle nog niet doen. Ik herinner mij nog dat het vroeger traditie was dat bij ons het regerende prinsenpaar op de Grote Markt een ontbijt gaf. Okay, ontbijt is er nog steeds in één of ander café, maar écht zo op de plaats waar”het hart” van carnaval bonkt, dat is al lang geleden. Wie weet komt dit ooit nog terug ?
Er zijn zo nog van die dingen die ik mij voor de geest kan halen. Ik weet nog hoe de Piccolo’s met hun rode uniformen steevast meeliepen in de stoet. Elk jaar was ook “Boboke” van de partij of Laurel en Hardy…den Dikke en de Dunne. Daar keek ik nu elk jaar écht naar uit zie…”Hoe zouden ze dit jaar weer verschijnen” vroeg ik me telkens af. Politieman ? Boer ? Dokter ? Het maakte niet uit. Ze hoorden gewoon bij Halle Carnaval. Ik wist wie achter die figuren schuil ging. T’waren kameraden van mijn ouders. Ook al wist ik wie het was, toch bleven ze mij als klein manneke fascineren. Nog zo’n herinnering: onze vrienden uit Schotland…jawel…de doedelzakspelers gaven ook elk jaar opnieuw afspraak. Elk jaar vond er aan de vooravond van carnaval een concert in onze St.-Martinusbasiliek plaats. T’zijn allemaal mooie herinneringen en vooral ook dingen die we moeten koesteren en in geschiedenisboeken moeten schrijven. Anno 2010 hebben we ook zo van die zaken die aan carnaval verbonden zijn. Buiten de groepen uiteraard heb je de Boliviaanse gemeenschap, of Lange Bob, Ronny de Facteur, Den Belleman…kortom allemaal “carnavalpersonages” die mee hun stempel drukken op onze stoet.
Eigenlijk kan je onze stoet vergelijken met een stripverhaal. De hoofdrollen worden vertolkt door onze eigen Halse groepen. Elke groep neemt een pagina voor zijn rekening. Een kleurrijke pagina en onze andere carnavalpersonages die vertolken evenzeer een rol in onze story. Eens het verhaal begint om 14u33 met de start van de stoet nemen we de toeschouwers mee in een waanzinnig sprookje. En op dinsdagmorgen bij het ochtendgloren kan onze bibliothecaris, de organisatie, moe maar tevreden terugblikken en de versie van “Het Stripverhaal 2010” klasseren in de al o zo grote bibliotheekkast….
gepost door Nico De Pelseneir in
Keek op de week en heeft
Geen commentaren