foto : HKV De Gebeure in 2009 (Felix Merckx)
Als Nieuwjaar voorbij is en het voorjaar zich aandient, dan wordt ik regelmatig op het werk aangesproken met de opmerking: “‘En, ben je al aan het aftellen? “. Dat heeft uiteraard alles te maken met het naderende carnavalsfeest. Of ik de “meest fervente carnavalsvierder” van Halle ben, blijft ‘n vraag, maar de mensen die mij een beetje kennen, vinden dat ik mij die titel met een gerust hart mag aanmeten. Net als die 600 andere individuen die weer dagelijks aan het charen zijn of kostuums in elkaar aan het flansen zijn. Het Halse zotkappenfeest zou ik, net als al die andere carnavalisten, voor geen geld willen missen.
Carnaval begint voor mij op dinsdag na het afgelopen carnaval. Een héél jaar dus tel ik langzaam af.. En dat was zo al van toen ik net uit de pampers was. Ik weet nog dat ik als kleine jongen al besmet was met het Carnavalitisvirus. Om in de stemming te komen, draaide ik op mijn radiocassetterecorder carnavalsmuziek; eerst zachtjes, maar naarmate carnaval dichterbij kwam, begon het bloed te kriebelen en werd de volumeknop verder opengedraaid. Ik weet ook nog dat ik als kleine kapoen met mijn grootvader mee mocht naar “den hangar van de Raar Charels”. Ik mocht mee papier scheuren, papier-maché was “in”…van polyester was nog geen sprake. Zondag van carnaval was ook fantastisch. Ik groeide op in de buurt van de Biezeweide en het was nu net daar dat de stoet werd gevormd. Om half acht s’morgens zat ik al voor het raam om als eerste een glimp op te vangen van “een char”.
Om een uur of tien uur ‘s ochtends vertoefde ik op straat. Kijken en luisteren van waar de muziek kwam. “Ha, er is een volgende char in aantocht” . Wat ik toen dacht, denk ik nu nog altijd. Die zondagmorgen dat heeft voor mij iets magisch. Dan is ‘t rustig; je ziet als het ware carnaval wakker worden. Kleuren en pronkstukken maken zich langzaam meester van onze stad.
Elke dag van ons Hals volksfeest heeft zijn charme. Spijtig dat een dag dan ook maar 24 uur telt. Zaterdag vliegt voorbij, zondag vliegt voorbij…en dan is er het moment dat alles bijna voorbij is. Dat besef is waarschijnlijk ook de reden waarom ik het afscheid van carnaval, op maandagavond, altijd als emotioneel ervaar. Als het Prinsenpaar symbolisch ten grave gedragen wordt, sterft er ook bij mij iets van binnen. Met het opbergen van mijn kostuum in de carnavalskast, lijkt het of er ook ‘n stuk gezelligheid en samenhorigheid voor een jaar in de mottenballen gelegd worden . T’is weer voorbij…
Voor mij geldt als voor geen ander: Carnavallen, c’est mourir un peu!
